به منظور بررسی اثر تاریخ کاشت و تراکم بوته بر عملکرد و اجزای عملکرد ماش رقم پرتو در جیرفت در سال زراعی 90-89 آزمایشی بصورت، کرتهای یکبار خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه آزاد اسلامی واحد جیرفت اجرا شد. تاریخ کاشت به عنوان عامل اصلی در چهار سطح شامل ( 8، 15، 21، 29 تیر ماه) و تراکم به عنوان عامل فرعی در سه سطح (10، 20 و 30 بوته در متر مربع ) مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که اثر تاریخ کاشت بر ارتفاع بوته، تعداد نیام در بوته، تعداد دانه در نیام، عملکرد دانه و بیوماس تاثیر معنی داری داشت. اثر تراکم بوته بر تعداد نیام در بوته و بیوماس معنی دار بود. اثر متقابل تاریخ کاشت در تراکم بوته جز بر ارتفاع بوته و بیوماس بر سایر صفات معنی دار نبود ارتفاع بوته بیشتر (3/91 سانتی متر)در 8 تیر و30 بوته در متر مربع بدست آمد. بیشترین عملکرد دانه با میانگین 1001 کیلوگرم به تاریخ کاشت 15 تیرماه و کمترین آن با میانگین 3/ 714 کیلوگرم به تاریخ کاشت 29 تیرماه تعلق داشت. اگر چه از لحاظ آماری تراکم کاشت بر عملکرد دانه معنی دار نبود، اما بیشترین عملکرد دانه با میانگین 98/907 کیلوگرم در هکتار به تراکم 30 بوته در متر مربع تعلق داشت. با عنایت به نتایج یکساله بهترین تاریخ کاشت 15 تیرماه به همراه تراکم بوته 10 بوته در متر مربع در شرایط منطقه جیرفت می تواند قابل توجه باشد.

به منظور مقایسه دو شیوه کشت دیم و کشت با یک مرحله آبیاری تکمیلی بر عملکرد و کارآیی مصرف آب سه رقم نخود پژوهشی در سال 94-1393 در ایستگاه تحقیقات کشاورزی رزوه (شهرستان چادگان-اصفهان) انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل دو روش کاشت (دیم و کاشت با یک نوبت آبیاری) به عنوان کرت اصلی و سه رقم نخود (آزاد، هاشم و آرمان) به عنوان کرت های فرعی در نظر گرفته شدند. آزمایش به صورت کرت های خردشده با طرح پایه بلوک کامل تصادفی در چهار تکرار انجام شد. نتایج نشان دادند دو روش کاشت از نظر عملکرد، اجزای عملکرد و کارآیی مصرف آب با هم تفاوت معنی دار داشتند. رقم آزاد در شرایط دیم و آبیاری تکمیلی به ترتیب با 7/605 و 8/899کیلوگرم در هکتار به طور معنی داری (در سطح احتمال 5 درصد) عملکرد بالاتری نسبت به دو رقم دیگر تولید نمود. صرف نظر از نوع رقم، شاخص برداشت در شرایط دیم نسبت به شرایط آبیاری تکمیلی افزایش معنی-داری نشان داد و رقم آزاد از بیشترین مقدار شاخص برداشت ( 5/34 درصد) برخوردار بود. سه رقم آزاد، هاشم و آرمان به ازای هر میلی متر آبیاری تکمیلی به ترتیب 88/5، 68/4 و 44/5کیلوگرم عملکرد اضافی (نسبت به شرایط دیم) تولید کردند. به طور خلاصه استفاده از رقم آزاد و انجام آبیاری تکمیلی نسبت به دو رقم دیگر نتایج بهتری دربرداشت.

سابقه و هدف: کهور پاکستانی درختی دائمی و همیشه سبز، سریع الرشد و مقاوم به خشکی و شوری که به طور گسترده جهت تثبیت شن های روان و بیابان زدائی و احیای مراتع در مناطق وسیعی از جنوب ایران کاشته شده است و از میوه و سرشاخه آن نیز می-توان جهت خوراک دام استفاده کرد. هدف از این پژوهش، بررسی ترکیبات شیمیایی و گوارش پذیری برگ و نیام کهور پاکستانی و اثرات استفاده از نیام آن در جیره غذایی بر عملکرد رشد بزغاله های پرواری تالی می باشد. مواد و روش ها: با توجه به پراکنش گونه کهور پاکستانی در سطح استان هرمزگان از مناطقی که پوشش عمده را تشکیل می دادند، نمونه های برگ و نیام در دو سال متوالی به صورت نمونه گیری تصادفی جمع آوری شد و ترکیبات شیمیایی آن طبق روش استاندارد تعیین شد. برای تعیین گوارش پذیری ماده خشک، ماده آلی و پروتئین خام برگ و نیام از هشت راس بز نر بالغ در قفس های انفرادی که مقدار خوراک مصرفی، پس ماند و مدفوع هر روز بزها تحت کنترل بود استفاده گردید. هم چنین، برای تعیین مقدار مصرف نیام بر عملکرد رشد از تعداد 18 رأس بزغاله نرتالی با سن 5 تا 6 ماهه نژاد تالی با میانگین وزن زنده 5/1/±-20/13 کیلوگرم در قالب طرح یک طرفه (one way) شامل دو تیمار، سه تکرار برای هر تیمار و سه مشاهده در هر تکرار مورد استفاده قرار گرفت. جیره-های آزمایشی شامل جیره ه یک: جیره پایه + کنسانتره تجاری (بدون نیام کهور پاکستانی) و جیره دو: جیره پایه+ کنسانتره حاوی 5/28 درصد نیام کهور به مدت 100روز تغذیه شدند. نیام خشک کهور در طول فصل میوه دهی (خرداد و تیر) از سه منطقه (بندرعباس، میناب و جاسک) به میزان یک تن جمع آوری و به محل آزمایش انتقال داده شد. جیره ها به صورت مخلوط روزانه در دو نوبت به مقدر مساوی در اختیار بزغاله ها قرار داده شد. بزغاله ها در ابتدای آزمایش و سپس هر دو هفته یک بار بعد از 16 ساعت پرهیز غذایی، به طور انفرادی توزین و تغییرات وزن آن ها محاسبه شد. میانگین افزایش وزن روزانه، ماده خشک مصرفی و ضریب تبدیل به مدت صد روز تعیین شد. داده های بدست آمده از ترکیبات شیمیایی و گوارش پذیری در قالب طرح کاملاً تصادفی، داده های عملکرد رشد شامل خوراک مصرفی، تغییرات وزن بدن و ضریب تبدیل خوراک مصرفی مربوط به دو جیره با استفاده آزمون T و با استفاده از نرم افزار9. 1 SAS رویه مدل خطی عمومی(GLM) تجزیه شد. نتایج: میانگین ترکیبات شیمیایی نمونه های برگ و نیام کهور پاکستانی به ترتیب برای ماده خشک4/88 و 31/42 درصد، ماده آلی6/92 و 52/90 درصد، پروتئین خام 82/13و 35/20درصد، خاکسترخام42/5 و 48/9 درصد، الیاف نامحلول در شوینده خنثی33/40 و 22/54 درصد، الیاف نامحلول در شوینده اسیدی 98/26 و 84/31 درصد، کلسیم02/1 و 26/2 درصد و فسفر21/0 و 27/0 درصد در ماده خشک بدست آمد. میانگین گوارش پذیری ظاهری برگ و نیام به ترتیب برای ماده خشک 99/60 و 74/55 درصد، ماده آلی 16/62 و 69/57 درصد، الیاف نامحلول در شوینده خنثی 25/56 و 78/59 درصد و الیاف نامحلول در شوینده اسیدی 45/47 و 05/43 درصد بدست آمد. همچنین، میانگین افزایش وزن روزانه، خوراک مصرفی و ضریب تبدیل غذایی در بزغاله های تغذیه شده با جیره شاهد و جیره حاوی نیام کهور به ترتیب 28/87 گرم، 33/783 گرم، 6/8 و 55/90 گرم، 60/823 گرم، 34/8 بود که تفاوت معنی داری با هم نداشتند. یافته های پژوهش: برگ و نیام کهور پاکستانی از ارزش غذایی و قابلیت هضم ماده خشک و پروتئین خام بالایی برخوردار بوده و نیام را می توان به عنوان یک خوراک مناسب به نسبت 5/28 درصد ماده خشک کنسانتره در جیره غذایی بزهای پرواری، بدون اثر نامطلوب بر مصرف خوراک و عملکرد رشد بکار برد.

به منظور بررسی اثر مالچ بر عملکرد دانه و اجزای عملکرد ارقام لوبیا قرمز (Phaseolus vulgaris L.) در تیمارهای مختلف آبیاری، آزمایشی به صورت فاکتوریل بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز در سال 1391 اجرا شد. فاکتورها شامل تیمار آبیاری در دو سطح (I1 و I2 به ترتیب آبیاری بعد از 60 و 120 میلی متر تبخیر از تشتک تبخیر کلاس A)، کاربرد مالچ در دو سطح (M1 فاقد مالچ و M2 مالچ کلش گندم به میزان دو تن در هکتار) و ارقام لوبیا قرمز شامل اختر و ناز بودند. نتایج نشان داد که اثر مالچ و اثر متقابل آبیاری × رقم بر تعداد گره در ریشه و اثر متقابل آبیاری × رقم بر تراکم روزنه در برگ لوبیا تاثیر معنی داری داشت. کاربرد مالچ باعث افزایش تعداد گره در ریشه و تنش رطوبتی (I2) باعث افزایش تراکم روزنه برگ شد. تنش رطوبتی باعث کاهش تعداد نیام در بوته، تعداد دانه در نیام، وزن صددانه و عملکرد دانه لوبیا گردید. کاربرد مالچ بر تمام صفات به جز تراکم روزنه اثر معنی داری داشت و باعث افزایش آنها گردید. اثر متقابل آبیاری × رقم بر عملکرد و اجزای عملکرد معنی دار شد. اثر متقابل آبیاری × مالچ × رقم بر عملکرد دانه معنی دار شد. کاربرد مالچ در هر دو تیمار آبیاری، افزایش عملکرد دانه بیشتری را در رقم اختر نسبت به رقم ناز باعث شد. در شرایط با محدودیت آب با کاربرد مالچ می توان آب قابل دسترس و عملکرد دانه لوبیا را افزایش داد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

هدف از این تحقیق، استفاده از نیام کهور در جیره بزهای شیرده با استفاده از 20 رأس بز تالی شیرده با میانگین وزن 5/2± 34 کیلوگرم بود. بزها به دو گروه (گروه با جیره شاهد و گروه با جیره حاوی نیام کهور) 10 رأسی تقسیم شدند و به-مدت 12 هفته تغذیه شدند. جیره ها براساس نیاز بزغاله ها از دوبخش علوفه و کنسانتره به نسبت مساوی تهیه شد. میزان نیام کهور در کل جیره آزمایشی 25/19 درصد بود. در ابتدای آزمایش و سپس هر دو هفته یک بار بزها به طور انفرادی توزین شدند و تغییرات وزن آن ها محاسبه شد. هم چنین، میزان شیر تولیدی به طور هفتگی و ترکیبات شیراندازه گیری شد. میانگین تولید شیر روزانه و درصد چربی آن در بزهای تغذیه شده با جیره شاهد و جیره حاوی نیام کهور به ترتیب 550 و570 گرم و 24/3 و 39/2 درصد بود که تفاوت معنی داری نداشتند. هم چنین، ترکیبات شیر (چربی، پروتئین، خاکستر، ماده جامد و ماده جامد فاقد چربی) تحت تاثیر جیره قرار نگرفت. وزن بدن بزها در طول دوره آزمایش و نیز بین دو گروه آزمایشی تفاوت معنی داری نداشت. هزینه تمام شده خوراک و نیز هزینه تولید شیر بزهای تغذیه شده با جیره حاوی نیام کهور 20 درصد نسبت به گروه شاهد ارزان تر بود. بنابراین، از نیام کهور می توان به میزان 20 درصد در جیره غذایی بزهای داشتی استفاده نمود و هزینه تغذیه را کاهش داد.

1زمینه و هدف: التهاب غلاف کف پا، شایع ترین علت درد در قسمت تحتانی پاشنه می باشد و حدود %11 تا  %15 از کلیه علل درد پا که نیازمند درمان هستند را تشکیل می دهد. هدف از انجام مطالعه حاضر، بررسی تاثیر تمرینات کششی بر درد و سوپینسشن مچ پای  بانوان مبتلا به التهاب نیام کف پایی می باشد. مواد و روش ها: 15 بیمار مبتلا به التهاب نیام کف پایی به صورت تصادفی انتخاب و در دو گروه، کنترل و  تجربی هر یک به تعداد 15 نفر قرار گرفتند. این مطالعه به صورت پیش آزمون و پس آزمون بوده و مداخلات تمرینی به مدت شش هفته تحت نظارت محقق انجام شد. از مقیاس بصری درد جهت ارزیابی درد و از آزمون برادی جهت ارزیابی نوع ساختار پا و میزان سوپینیشن مچ پااستفاده  شده است. برای بررسی نرمال بودن داده ها از آزمون شاپیرو-ویلک  وبرای بررسی تفاوت های درون گروهی  و برون گروهی از آزمون های آماری تی زوجی و تی مستقل در نرم افزار SPSS نسخه 20 استفاده شد ( 05/0 ≥α). ملاحظات اخلاقی: این مطالعه توسط کمیته اخلاق طرح های پژوهشی به تصویب رسیده است (کد اخلاق: IR. ARAKU. REC. 1401. 014) یافته ها: نتایج نشان داد که. تمرینات کششی منجر به بهبود درد و میزان سوپینیشن مچ پا شده است(05/0>p)؛ همچنین تفاوت بین گروهی در دو گروه تمرینات کششی و کنترل در هر دو متغیر درد و سوپینیشن مچ پا مشاهده شد (05/0 > p). نتیجه گیری: یافته های تحقیق حاضر نشان داد که کاهش درد و بهبود میزان سوپینیشن مچ پای بانوان دارای التهاب نیام کف پایی در گروه تمرینات کششی نسبت به گروه کنترل معنادار بوده است، بنابراین می توان عنوان کرد که نتایج به دست آمده از این تحقیق تا حدود زیادی به اثرات مثبت  تمرینات کششی مورد استفاده مرتبط است. برای دست یابی به نتایج دقیق تر، در تحقیقات آینده باید به میزان ماندگاری تأثیر این تمرینات در بهبود بیماران مبتلا به التهاب نیام کف پایی پرداخته شود. با توجه به بهبودی متغیرهای اندازه گیری شده در گروه تمرینی پیشنهاد می شود که از این تمرینات در درمان بیماران مبتلا به التهاب نیام کف پایی در آینده استفاده شود

عملیات زراعی از قبیل فواصل بهینه بین ردیف­های کاشت و انتخاب تاریخ کشت مناسب، یکی از عوامل مؤثر در استفاده بهتر از منابع محیطی و افزایش عملکرد گیاهان زراعی می­باشد. از این رو، با هدف بررسی تاریخ کاشت و فواصل ردیف بر گیاه گوار، آزمایشی به صورت کرت­ های خردشده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه پژوهشی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی جنوب کرمان (جیرفت) طی سال­های 99- 1398 اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل تاریخ کاشت به عنوان عامل اصلی در شش سطح (20 اردیبهشت، چهار و 19 خرداد، سه و 18 تیر و دو مرداد) و فواصل ردیف کاشت به عنوان عامل فرعی در چهار سطح (20، 30، 40 و 50 سانتی متر) بودند. نتایج نشان داد که بیشترین وزن خشک برگ و ساقه، تعداد برگ در شاخه های فرعی، ارتفاع بوته و طول غلاف در تاریخ کشت سوم تیر و فاصله ردیف 50 سانتی­ متر مشاهده شد و در تاریخ­ های کاشت، افزایش فاصله ردیف منجر به افزایش ویژگی­ های مذکور شد. نتایج مقایسه میانگین اثر تاریخ کاشت، حاکی از بیشترین تعداد غلاف در بوته (43 درصد)، تعداد دانه در غلاف (23 درصد)، عملکرد زیستی (66 درصد)، عملکرد دانه (45 درصد) و شاخص برداشت (18 درصد) در تاریخ 19 خرداد نسبت به تاریخ ­های کاشت زود هنگام (20 اردیبهشت) و دیر هنگام (دوم مرداد) داشت. بالاترین شاخص سطح برگ (15 درصد) و تعداد برگ در ساقه اصلی (91 درصد) نیز در تاریخ کاشت سوم تیر در مقایسه با تاریخ­ های کاشت زود هنگام و دیر هنگام حاصل شد. به طور کلی، با تأخیر در کاشت بعد از اوایل خرداد تا اوایل مرداد، عملکرد و اجزای عملکرد گوار به تدریج کاهش یافت و در کشت دو مرداد به کمترین مقدار رسید. نتایج مقایسه میانگین اثر فاصله ردیف بیانگر بیشترین تعداد غلاف در بوته و دانه در غلاف در فاصله ردیف 50 سانتی متر بود، اما بیشترین عملکرد دانه در دو فاصله ردیف 30 و 40 سانتی­ متر حاصل شد. بنابراین، با توجه به نتایج، جهت حصول بهترین عملکرد و ویژگی ­های زراعی گوار در جنوب استان کرمان، بهتر است این گیاه از تاریخ کاشت اواسط خرداد تا اوایل تیر و با فواصل ردیف 30 تا 40 سانتی­ متر کشت شود.

تنش کمبود آب بر متابولیسم مواد، فیزیولوژی و مورفولوژی گیاه تاثیر می گذارد. با کمبود آب ایفای نقش این ماده حیاتی در گیاه تحقق نمی یابد. سویا از جمله گیاهانی است که کشت آن در منطقه مغان از استقبال خوبی در بین کشاورزان برخوردار است. به منظور بررسی تاثیر مصرف نیتروژن بر عملکرد و اجزای عملکرد سویا در شرایط کمبود آب، آزمایشی در دشت مغان به صورت طرح فاکتوریل در قالب بلوک های کامل تصادفی اجرا شد. دور آبیاری با فاصله 7، 14 و 21 روز و مقادیر مصرف نیتروژن شامل 30، 60، 90 و 120 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار در کرت های اصلی قرار گرفته و از اجزای عملکرد در دوره های زمانی به فواصل 10 روز شامل 49، 59، 69، 79 و 89 روز پس از کاشت نمونه برداری انجام و در کرت های فرعی قرار گرفت. تنش کمبود آب از طریق کاهش تعداد نیام در بوته، کاهش وزن هزاردانه، ارتفاع بوته و سطح برگ عملکرد سویا را کاهش داد. اما مصرف نیتروژن موجب تخفیف اثرات سوء تنش کم آبی گردید. به طوریکه افزایش مصرف نیتروژن تا 90 کیلوگرم نیتروژن خالص در هکتار موجب افزایش معنی دار عملکرد دانه شد. مصرف نیتروژن از طریق افزایش سطح برگ، تعداد نیام در بوته و وزن هزاردانه در تمام سطوح آبیاری موجب افزایش عملکرد دانه گردید. با افزایش مقدار مصرف نیتروژن از 30 کیلوگرم در هکتار نیتروژن خالص به 60، 90 و 120 کیلوگرم در هکتار عملکرد دانه به ترتیب 8.3، 62.6 و 63.9 درصد افزایش نشان داد.

به منظور بررسی اثر محلول پاشی اسید سالیسیلیک و مگافول بر شاخص های کیفی و کمی نیام و دانه لوبیا سبز رقم سانری تحت تنش کم آبی، آزمایشی بصورت کرت های خرد شده بر پایه بلوک های کامل تصادفی در مزرعه تحقیقاتی دانشگاه زنجان در سال 1394 انجام شد. تیمارهای آزمایش شامل آبیاری 100، 75 و 50 درصد نیاز آبی گیاه و تیمار محلول پاشی برگی اسید سالیسیلیک (5/0، 1 و 5/1 میلی مولار) و مگافول (1/0، 2/0 و 3/0 درصد) بود. نتایج نشان داد که تنش کم آبی بطور معنی داری طول نیام، وزن تر نیام، تعداد دانه در نیام و عملکرد نیام و دانه، محتوای نسبی آب برگ و غلظت عناصر نیتروزن، فسفر و پتاسیم را کاهش داد. اعمال تنش کم آبی 75 و 50 درصد آبی گیاه به ترتیب باعث کاهش 6/67 و 94 درصد عملکرد نیام شدند. محلول پاشی اسید سالیسلیک و مگافول، عملکرد و کیفیت نیام و دانه، غلظت عناصر ومحتوای نسبی آب برگ را بهبود بخشید. به طوری که بیشترین مقدار عملکرد نیام (3/13625 کیلوگرم در هکتار)، تعداد نیام در بوته (69/7)، عملکرد دانه (87/4303 کیلوگرم در هکتار)، عملکرد پروتئین (8/671 کیلوگرم در هکتار) و عملکرد کربوهیدرات (7/3356 کیلوگرم در هکتار) با محلول پاشی مگافول 2/0 درصد در شرایط آبیاری 100 درصد حاصل شد. بیشترین درصد کربوهیدرات (9/55 و 25/55 ) با محلول پاشی مگافول 2/0 درصد به ترتیب در شرایط آبیاری 75 و 50 درصد نیاز آبی گیاه مشاهده شد. با توجه به نتایج، محلول پاشی اسید سالیسیلیک 5/1 میلی مولار و مگافول 2/0 درصد در شرایط آبیاری نرمال و تنش کم آبی جهت بهبود عملکرد و کیفیت نیام و دانه پیشنهاد می شود.